Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Να, λοιπόν, που φτάσαμε στο τέλος…  Περάσαμε μαζί 6 ολόκληρα χρόνια. 6 χρόνια μέσα στο ίδιο σχολείο, στο ίδιο κτήριο, στην ίδια τάξη. Και ήταν χρόνια αξέχαστα, με στιγμές τόσο καλές όσο και άσχημες. Όλες τους, όμως, ανεκτίμητες. Ξεκινήσαμε ψαρωμένα «πρωτάκια», όταν πρωτοήρθαμε στο σχολείο αυτό το 2007 και φεύγουμε  τώρα 18χρονοι μελλοντικοί φοιτητές και φοιτήτριες.  Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τις εκδρομές μας στον Ταξιάρχη, την Αθήνα, το Σουφλί, τη Γερμανία, τη Σκιάθο ή το Ναύπλιο; Τις ημερήσιες; Τα πάρτυ μας;  Τα κενά όποτε έλειπε κάποιος καθηγητής και επικρατούσε το απόλυτο χάος στην τάξη; Τα παρατεταμένα μας διαλείμματα;  Το τίτσου κρυφά από τους καθηγητές; Τα σκονάκια και τις αντιγραφές; Τις τούρτες και τις εκπλήξεις μας στα γενέθλια; Τις μεταμφιέσεις μας κάθε Τσικνοπέμπτη; Τα κάλαντα που τραγουδήσαμε σε όλο το σχολείο;  Θα μας λείψουν όλα αυτά, κι ας περιμέναμε πώς και τι να τελειώσει η Γ’ Λυκείου για να απαλλαγούμε από το διάβασμα και το άγχος των Πανελληνίων και να γίνουμε πλέον φοιτητές. Είναι βέβαιο πως όλοι μας ευχηθήκαμε τουλάχιστον μια φορά μέσα σε αυτόν τον χρόνο «Άντε να τελειώνουμε, να έρθει καλοκαίρι!». Και να που τώρα έχουμε τελειώσει, το καλοκαίρι ήρθε και μαζί του ένα αίσθημα χαρμολύπης. Χαρά γιατί έφτασε πια η στιγμή να ακολουθήσει ο καθένας τον δικό του δρόμο, αυτόν που ο ίδιος θα επιλέξει. Γιατί αρχίζει για εμάς μια καινούρια ζωή γεμάτη νέες εμπειρίες που ανυπομονούμε να ζήσουμε. Και λύπη, όμως, γιατί αφήνουμε πίσω μας ό,τι ξέραμε κι έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Πολλοί από εμάς ίσως να μην ιδωθούμε ποτέ ξανά, ή  κι αν ιδωθούμε να μη γνωρίσουμε καν ο ένας τον άλλον. Κάποιοι μπορεί να πάμε να σπουδάσουμε σε άλλη πόλη, ή ακόμη και στο εξωτερικό. Κάποιοι θα πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας, κάποιοι ίσως αποκτήσουμε άλλα όνειρα στην πορεία.  Μας περιμένουν δυσκολίες πολύ μεγαλύτερες από τις Πανελλήνιες, αλλά και στιγμές ευτυχισμένες που δεν έχουν περάσει καν από το μυαλό μας. Το μέλλον απλώνεται αβέβαιο μπροστά μας και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε. Να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε. Ό,τι κι αν συμβεί, όμως,  όπως κι αν καταλήξει ο καθένας μας, πάντα θα θυμόμαστε και θα αναπολούμε αυτά τα ανέμελα 6 χρόνια που ζήσαμε μαζί, αυτά τα χρόνια που μας άλλαξαν, μας ωρίμασαν, μας έκαναν αυτούς που είμαστε σήμερα. Θα τα σκεφτόμαστε και θα χαμογελάμε, γιατί τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζουμε με τίποτα!!!


Αφιερωμένο στο Γ1 και Γ2 του 2ου Πειραματικού Λυκείου Θεσσαλονίκης (τάξη του 2013), αν και με μία μικρή καθυστέρηση 7-8 μηνών... Μου λείπετε!