Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Και ναι, τα αγόρια είναι γουρούνια! Δεν πίστευα ότι θα ξεστόμιζα ποτέ ένα τέτοιο κλισέ, αλλά να 'μαι, μετά από μισή σακούλα πατατάκια και κάμποση σοκολάτα υπό των ήχο λαϊκών ασμάτων -κοινώς καψουροτράγουδων- στο φουλ, τηλέφωνα, φωνές και δάκρυα βεβαίως-βεβαίως. Ομολογώ πως πάντα ήθελα να περάσω ένα βράδυ όπως στις ταινίες. Μετά από χωρισμό μιας φίλης, να κλαίμε όλες μαζί, να βρίζουμε τα αγόρια, να εξαφανίζουμε ό,τι φαγώσιμο τολμά να βρεθεί μπροστά μας και να τραγουδάμε παράφωνα τα αγαπημένα μας μελό τραγούδια. Όμως τώρα που μόλις γύρισα από μια τέτοια βραδιά, δεν ήταν ακριβώς όσο διασκεδαστική την φανταζόμουν. Ναι μεν γελάσαμε μέσα στην στεναχώρια μας, γίναμε ρεζίλι στους περαστικούς και το ευχαριστήθηκαμε, αλλά θα έδινα πίσω αυτές τις στιγμές για να δω τα δάκρυα να φεύγουν από τα μάτια της Μαρίας μου και να χαμογελάει ξανά ακούγοντας την φωνή του καλού της να της λέει πως κι αυτός την αγαπάει. Θα προτιμούσα να μην απογοητευτεί για ακόμη μια φορά το Σοφάκι μου και να ζήσει την αγάπη που πάντα ονειρευόταν αντί να πάρουμε μια μικρή γεύση από τις χολιγουντιανές αισθηματικές κομεντί. Πώς γίνεται να φαίνονται στις ταινίες όλα τόσο μα τόσο εύκολα; Εύχομαι να έφτανε μόνο μια αγκαλιά για να τα διορθώσω όλα, αλλά δυστυχώς δεν είναι στο χέρι μου. Την μισώ αυτήν την αίσθηση, το να μην μπορώ να κάνω κάτι για να τις βοηθήσω, να τις κάνω να ξεχάσουν τα προβλήματά τους και να είναι ευτυχισμένες.
Δε βαριέσαι...στιγμές είναι όλα...

2 σχόλια:

  1. Στις ταινίες και στα βιβλία φαίνονται πάντα πιο εύκολα αλλά στην πράξη δυσχεραίνει. Η αίσθηση της αδυναμίας να βοηθήσεις αυτούς που αγαπάς είναι άσχημη αλλά τελικά όλα παιρνάνε, εσύ απλά να είσαι κοντά στις φίλες σου, και μόνο αυτό βοηθάει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Περασα να ευχηθω να περασεις καλες αποκριες και καλη καθαρα δευτερα με υγεια και καλη παρεα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή