Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Στα σύννεφα

Δεν είναι η ευτυχία το απόλυτο συναίσθημα; Δεν είναι ό,τι ομορφότερο μπορεί κανείς να αισθανθεί; Δεν είναι η πιο ιδιοφυής εφεύρεση του Θεού; Μοιάζει με ψευδαίσθηση, με οφθαλμαπάτη. Εύκολα μπορεί να σε παραπλανήσει, να νομίσεις ότι είναι παντοτινή, αιώνια. Αυτή όμως, σαν παιχνιδιάρα, παρθένα νύμφη που προκαλεί τον μαγεμένο από τα κάλλη της νέο σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό οδηγώντας τον στην καρδιά του δάσους της, εμφανίζεται και εξαφανίζεται αδιάκοπα πίσω από ψηλές βελανιδιές, γερασμένες καρυδιές, σμαραγδένιους καταρράκτες και σκοτεινές σπηλιές. Αυτός διστάζει. Να την ακολουθήσει; Φοβάται. Κάνει πίσω. Το γέλιο της ακούγεται κελαρυστό πίσω από τις φυλλωσιές. Τον καλεί να πάει κοντά της, να αγγίξει τις χρυσαφένιες μπούκλες της, να χαϊδέψει το αγγελικό της σώμα, να γευτεί τα κατακόκκινα χείλη της. Ο νέος κοντοστέκεται. Χαμογελά. Προχωράει αποφασιστικά προς το μέρος της. Ακούει τα βήματα της να απομακρύνονται αφήνοντας πίσω τους κατάλευκα ευωδιαστά άνθη. Την ακολουθεί. Το σαγηνευτικό της άρωμα τον οδηγεί κοντά της. Την βρίσκει να τον περιμένει στις όχθες μιας γαλήνιας λίμνης. Την πλησιάζει. Αγγίζει τα ακροδάχτυλά της, το μπράτσο της, τον λαιμό της, το μάγουλό της. Τα χείλη τους ενώνονται σε ένα παθιασμένο φιλί. Όλα μοιάζουν μαγικά, ονειρεμένα. Κι έπειτα αυτή φεύγει πάλι. Βουτάει στα κρυστάλλινα νερά της λίμνης και χάνεται. Ο νέος φοβάται. Απελπίζεται. Όμως ξέρει. Ξέρει ότι σύντομα, η όμορφη νύμφη θα έρθει να τον βρει. Θα τον αγκαλιάσει, θα τον φιλήσει, μόνο και μόνο για να χαθεί και πάλι. Και ξανά και ξανά. Όνειρο και απογοήτευση σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι.  Ένα ταξίδι-αστραπή στα σύννεφα, και πάλι πίσω. Αυτό είναι ευτυχία.

1 σχόλιο:

  1. Ωραία δοσμένο, και πόσο δίκιο έχεις.
    Μην σταματάς να την κοιτάς κατάματα και να την κυνηγάς την άπιαστη νύμφη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή