Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Νέες γνωριμίες

Είναι παράξενο το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να αισθανθεί οικεία με κάποιον που μόλις γνώρισε. Μια παρέα αγοριών κάθεται στο διπλανό τραπέζι στο μπαράκι (στο Κουκουρέντου Πευκοχωρίου παρακαλώ παρακαλώ). Τρεις εμείς, τρεις και αυτοί. Στην αρχή λίγες δειλές ματιές πάνω από το μπουκάλι της μπίρας. Έπειτα το φλερτ γίνεται πιο έντονο. Επίμονα βλέμματα που δεν αποτραβιούνται το ένα από το άλλο, ψίθυροι στο αυτί της διπλανής ή του διπλανού, χαμόγελα. Η αυτοπεποίθηση στα ύψη. Τραγουδάμε, λικνιζόμαστε στον ρυθμό της μουσικής και κοιτιόμαστε. Συνέχεια κοιτιόμαστε. Ακόμη μία γουλιά Heineken. Και μετά οι τρεις γίνανε έξι. Το διπλανό τραπέζι αδειάζει και τα αγόρια κάθονται μαζί μας. Σύντομα συζητάμε σαν να γνωριζόμαστε εδώ και καιρό. Ο ένας -ο πιο ωραίος από τους τρεις, ονόματι Νίκος- προκύπτει δεσμευμένος. Απογοήτευση... Οι άλλοι δύο όμως είναι ελεύθεροι -και ωραίοι. Η Θεανώ δεν τους δίνει σημασία. Εγώ και η Ελευθερία όμως...δίνουμε και παραδίνουμε! Ο Μανώλης κάθεται δίπλα μου, ο Κώστας δίπλα στην Ελευθερία. Η επόμενη μισή ώρα κυλάει γρήγορα σαν νερό και -φυσικά- υπέροχα. Λίγες ώρες μετά είμαι στον δρόμο για Θεσσαλονίκη με το μυαλό μου να γυρνάει συνέχεια στην κάτι παραπάνω από ευχάριστη χθεσινοβραδυνή γνωριμία. Τελικά έπιασε τόπο η μιάμιση ώρα που έκανα να ετοιμαστώ για την υποφαινόμενη έξοδο!

2 σχόλια:

  1. Μιάμιση ώρα; Α μην το κάνεις αυτό, μια κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά δεν το έχει ανάγκη. Άσε το γιαεκείνες που το χρειάζονται.
    Χαίρομαι που πέρασες καλά, ελπίζω το Πευκοχώρι να μην είναι μακριά, ή μήπως και τα παιδιά ήταν Σαλονικιοί;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνήθως κάνω πολυ λιγότερο Γουίλ, απλά έτυχε εκείνη τη μέρα να κάνω πολλά συγρόνως και ξεκίνησα από νωρίς να ετοιμάζομαι. :P Σαλονικιοί ήταν και τα παιδιά, αλλά έτσι κι αλλιώς το Πευκοχώρι είναι μιάμιση ώρα δρόμος από Θεσσαλονίκη. =)

    ΑπάντησηΔιαγραφή