Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Κάποια μέρα...

Κάποια μέρα θα τα αλλάξω όλα... Κάποια μέρα θα ευχαριστιέμαι την κάθε στιγμή, την κάθε βόλτα, χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς την ώρα και τις φωνές που θα συνοδέψουν την επιστροφή μου. Θα ανυπομονώ για τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, γιατί θα τα γιορτάζω με γέλιο και αγάπη. Τα μάτια μου θα δακρύζουν πιο σπάνια. Κάποια μέρα θα ξεκινήσω να χτίζω την ζωή μου με όνειρα και πολλά πολλά χαμόγελα. Δεν θα βασίζομαι πλέον στους άλλους για να φωτίσουν την καθημερινότητά μου, θα έχω αρκετό φως ώστε να προσφέρω εγώ σε όσους το έχουν ανάγκη. Θα πατάω γερά στα πόδια μου και δεν θα φοβάμαι το παρόν και το μέλλον. Θα τους διαψεύσω, κι αυτούς και όλους όσους πιστεύουν ότι με πείσμα και μυαλό στα σύννεφα δεν καταφέρνει κανείς τίποτα στη ζωή του. Δεν θα γίνω έτσι. Θα ξεφύγω. Κάποια μέρα θα γυρίσω όλο το κόσμο, δεν θα παραδοθώ αμαχητί στην μιζέρια και την μοναξιά. Θα παλέψω. Και θα νικήσω, το ξέρω. Κάποια μέρα θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω με χαμόγελο, όχι πια με δάκρυα και νεύρα. Υπόσχομαι να εκτιμάω και να ζω την κάθε μου στιγμή... Κάποια μέρα θα σταματήσω να μιλάω για να όνειρα μου και θα αρχίζω να τα κυνηγάω με πάθος. Η ελπίδα θα γίνει μάχη. Θα τα πραγματοποιήσω τα όνειρα μου, το ξέρω ότι θα το κάνω. Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να λιγοψυχήσει και να υποχωρήσει. Θα ζήσω όπως στις ιστορίες που πλάθω μυστικά με την φαντασία μου τα βράδια πριν κοιμηθώ. Κάποια μέρα θα αναπολώ το παρελθόν και θα επικροτώ τον εαυτό μου για τις επιλογές του. Κάποια μέρα...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Νέες γνωριμίες

Είναι παράξενο το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να αισθανθεί οικεία με κάποιον που μόλις γνώρισε. Μια παρέα αγοριών κάθεται στο διπλανό τραπέζι στο μπαράκι (στο Κουκουρέντου Πευκοχωρίου παρακαλώ παρακαλώ). Τρεις εμείς, τρεις και αυτοί. Στην αρχή λίγες δειλές ματιές πάνω από το μπουκάλι της μπίρας. Έπειτα το φλερτ γίνεται πιο έντονο. Επίμονα βλέμματα που δεν αποτραβιούνται το ένα από το άλλο, ψίθυροι στο αυτί της διπλανής ή του διπλανού, χαμόγελα. Η αυτοπεποίθηση στα ύψη. Τραγουδάμε, λικνιζόμαστε στον ρυθμό της μουσικής και κοιτιόμαστε. Συνέχεια κοιτιόμαστε. Ακόμη μία γουλιά Heineken. Και μετά οι τρεις γίνανε έξι. Το διπλανό τραπέζι αδειάζει και τα αγόρια κάθονται μαζί μας. Σύντομα συζητάμε σαν να γνωριζόμαστε εδώ και καιρό. Ο ένας -ο πιο ωραίος από τους τρεις, ονόματι Νίκος- προκύπτει δεσμευμένος. Απογοήτευση... Οι άλλοι δύο όμως είναι ελεύθεροι -και ωραίοι. Η Θεανώ δεν τους δίνει σημασία. Εγώ και η Ελευθερία όμως...δίνουμε και παραδίνουμε! Ο Μανώλης κάθεται δίπλα μου, ο Κώστας δίπλα στην Ελευθερία. Η επόμενη μισή ώρα κυλάει γρήγορα σαν νερό και -φυσικά- υπέροχα. Λίγες ώρες μετά είμαι στον δρόμο για Θεσσαλονίκη με το μυαλό μου να γυρνάει συνέχεια στην κάτι παραπάνω από ευχάριστη χθεσινοβραδυνή γνωριμία. Τελικά έπιασε τόπο η μιάμιση ώρα που έκανα να ετοιμαστώ για την υποφαινόμενη έξοδο!