Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Φυλακισμένη

Tι κάνεις όταν νιώθεις εγκλωβισμένη μέσα σε ένα αναθεματισμένο κλουβί και παρ'όλες τις φωνές και τις ικεσίες σου, κανείς δεν κάνει τον κόπο να σε ελευθερώσει; Τι κάνεις όταν έχουνε χτίσει γύρω σου μια πέτρινη φυλακή δίχως πόρτα, δίχως παράθυρα, δίχως την παραμικρή χαραμάδα και δεν έχεις ιδέα πώς να βγεις; Τι γίνεται όταν φοβάσαι; Όταν φοβάσαι ότι θα μείνεις μόνη, ότι δεν θα τα καταφέρεις, ότι κάθε προσπάθεια να ξεφύγεις και να ζήσεις το όνειρό σου θα αποτύχει παταγωδώς; Δυο χρόνια λες. Μόνο δύο. Και μετά όλα θα αλλάξουν. Θα αλλάξουν; Ή είναι ένα ακόμη σχέδιο που κάνει τον Θεό να ξεκαρδίζεται; Κάθε τι όμορφο γύρω μου, κάθε τι που δίνει λίγο φως και χρώμα στην απαίσια φυλακή μου είναι τόσο εύθραυστο, ίσως παροδικό... Η εφηβεία φταίει, λένε όλοι, γι' αυτό τα βλέπεις όλα άσχημα. Ξέρετε κάτι; Δεν με νοιάζει τι φταίει! Δεν δίνω δεκάρα αν είναι ένα μάτσο ορμόνες  ο λόγος που αισθάνομαι έτσι. Αυτό που με νοιάζει είναι ότι τώρα, αυτή τη στιγμή, τα μόνα μου συναισθήματα είναι θυμός, φόβος και αμφιβολία. Έτσι νοιώθω και δεν παίζει κανέναν ρόλο από που προέρχονται αυτά. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσει όλο αυτό. Όλο αυτό που εδώ και λίγα χρόνια αποτελεί την ζωή μου, την καθημερινότητά μου, την ταυτότητά μου. Όχι δεν θέλω να αυτοκτονήσω, αν είναι δυνατόν. Θέλω απλά να ζήσω όπως εγώ ονειρεύομαι! Τόσο δύσκολο είναι; Τόσο πολλά ζητάω; Δικαίωμά μου δεν είναι να διεκδικώ την ζωή που μου αξίζει; Γιατί λοιπόν μου το στερείτε;


Υ.Γ: Πάλι καλά που έχω κι εσάς μικρά μου ουζάκια, όλες και όλους σας, και ομορφαίνετε την ζωή μου. Χωρίς εσάς δεν ξέρω τι θα έκανα... Είστε ο μόνος λόγος που υπομένω όλη αυτή τη πίεση και συνεχίζω παρά τις δυσκολίες. Μην φύγετε ποτέ από δίπλα μου. Αν χάσω κι εσάς δεν θα μου μείνει τίποτα πια να για να ελπίζω.

1 σχόλιο:

  1. Μη φοβάσαι τη φυλακή, αν εσύδεν αφεθείς ποτέ δεν θα σε κλείσει μέσα της, συνέχισε να ονειρευεσαι και να ελπίζεις, σήμερα έχει περισσότερη σημασία από κάθε άλλη εποχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή