Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Φυλακισμένη

Tι κάνεις όταν νιώθεις εγκλωβισμένη μέσα σε ένα αναθεματισμένο κλουβί και παρ'όλες τις φωνές και τις ικεσίες σου, κανείς δεν κάνει τον κόπο να σε ελευθερώσει; Τι κάνεις όταν έχουνε χτίσει γύρω σου μια πέτρινη φυλακή δίχως πόρτα, δίχως παράθυρα, δίχως την παραμικρή χαραμάδα και δεν έχεις ιδέα πώς να βγεις; Τι γίνεται όταν φοβάσαι; Όταν φοβάσαι ότι θα μείνεις μόνη, ότι δεν θα τα καταφέρεις, ότι κάθε προσπάθεια να ξεφύγεις και να ζήσεις το όνειρό σου θα αποτύχει παταγωδώς; Δυο χρόνια λες. Μόνο δύο. Και μετά όλα θα αλλάξουν. Θα αλλάξουν; Ή είναι ένα ακόμη σχέδιο που κάνει τον Θεό να ξεκαρδίζεται; Κάθε τι όμορφο γύρω μου, κάθε τι που δίνει λίγο φως και χρώμα στην απαίσια φυλακή μου είναι τόσο εύθραυστο, ίσως παροδικό... Η εφηβεία φταίει, λένε όλοι, γι' αυτό τα βλέπεις όλα άσχημα. Ξέρετε κάτι; Δεν με νοιάζει τι φταίει! Δεν δίνω δεκάρα αν είναι ένα μάτσο ορμόνες  ο λόγος που αισθάνομαι έτσι. Αυτό που με νοιάζει είναι ότι τώρα, αυτή τη στιγμή, τα μόνα μου συναισθήματα είναι θυμός, φόβος και αμφιβολία. Έτσι νοιώθω και δεν παίζει κανέναν ρόλο από που προέρχονται αυτά. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσει όλο αυτό. Όλο αυτό που εδώ και λίγα χρόνια αποτελεί την ζωή μου, την καθημερινότητά μου, την ταυτότητά μου. Όχι δεν θέλω να αυτοκτονήσω, αν είναι δυνατόν. Θέλω απλά να ζήσω όπως εγώ ονειρεύομαι! Τόσο δύσκολο είναι; Τόσο πολλά ζητάω; Δικαίωμά μου δεν είναι να διεκδικώ την ζωή που μου αξίζει; Γιατί λοιπόν μου το στερείτε;


Υ.Γ: Πάλι καλά που έχω κι εσάς μικρά μου ουζάκια, όλες και όλους σας, και ομορφαίνετε την ζωή μου. Χωρίς εσάς δεν ξέρω τι θα έκανα... Είστε ο μόνος λόγος που υπομένω όλη αυτή τη πίεση και συνεχίζω παρά τις δυσκολίες. Μην φύγετε ποτέ από δίπλα μου. Αν χάσω κι εσάς δεν θα μου μείνει τίποτα πια να για να ελπίζω.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Καλοκαιράκι!

Μετά από ένα μήνα διαβάσματος, πίεσης και αγωνιώδους αναμονής, επιτέλους η μεγάλη ώρα έφτασε! Τελευταίο μάθημα Έκθεση. Το κλίμα στην τάξη άκρως καλοκαιρινό. Ο επιτηρητής στον κόσμο του. Oι αντιγραφές έδιναν και έπαιρναν. "Πώς είναι το σωστό ή λάθος;" "Σωστό Λάθος Σωστό Σωστό!". Με τόσα γέλια άντε να συγκεντρωθείς. Ένας τοίχος μόνο μας χώριζε από το καλοκαίρι. Η ανακούφιση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο όσων τελείωναν και παρέδιδαν τα γραπτά τους. Και με τι χαμόγελο ευχόντουσαν "ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΑΙΔΙΑ!". Άσχετα που ένας μπερδεύτηκε και ευχήθηκε καλό μεσημέρι!
Δέκα λεπτά πριν το τέλος της ώρας παραδώσαμε κι εμείς τα γραπτά μας. Βγήκαμε έξω. "Επιτέλους!" ακούστηκε η Βάσω. Το τελευταίο "τελευταίο τραγούδι" της χρονιάς από τον Γιάννη. Πολλοί πήγανε για μπάνιο στην Επανωμή. Για μας το πρόγραμμα είχε βόλλεϋ, σπάσιμο νεύρων του Νίκου και του Γιώργου, Goοdy's και όνειρα για καριέρα στο Χόλυγουντ και υπέροχα φορέματα στο κόκκινο χαλί (μια συγγραφέας, μια ηθοποιός, ένα μοντέλο, μια τραγουδήστρια, μια καταξιωμένη βολλεϋμπολίστρια και μια σχεδιάστρια μόδας, όλες σε τρελά κέφια -και φυσικά με υπέροχους συνοδούς- που θα αφήσουν το Χόλυγουντ άφωνο!). Και τέλος...σχέδια για το καλοκαίρι! Τρεις υπέροχες μέρες μαζί μας περιμένουν σε λιγότερο από ένα μήνα! Πριν καταπλήξουμε την Αμερική, ας αφήσουμε το στίγμα μας και στην Χαλκιδική!
Κι έτσι έλαβε τέλος μια φανταστική χρονιά... Ίσως η καλύτερή μου χρονιά εώς τώρα, με μια μοναδική, ανεπανάληπτη, απερίγραπτη, τρελή τρελή παρέα, με πολλούς καινούριους φίλους και απίστευτες εμπειρίες που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Η 3ήμερη στην Αθήνα με την υπέροχη συζήτηση μας περί σχέσεων, η 7ήμερη στη Γερμανία με τοοοοοσες και τόσες αξέχαστες στιγμές, τα κενά μας, τα διαλείμματα μας, η 7η ώρα κάθε Παρασκευή, το θεατρικό μας... και άλλα τόσα που είναι αδύνατο να τα απαριθμήσω!
Και είμαι σίγουρη ότι επόμενη χρονιά θα είναι ακόμη καλύτερη! Μέχρι τότε όμως.... θα χαρούμε το ομορφότερο καλοκαίρι ως τώρα! IT'S SUMMER TIME!!!