Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ένας μικρός ήρωας

Είναι κάποιες στιγμές, κάποιες εικόνες που έρχονται μπροστά σου τυχαία -ή ίσως όχι;- και σου αλλάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα όλη σου τη διάθεση, την κοσμοθεωρία, τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα.
Για εμένα αυτή η εικόνα δεν ήταν παρά ένα μικρό αγοράκι, όχι πάνω από 10 χρονών.

Σήμερα το μεσημέρι έκανα γυμναστική δίπλα στην μικρή εσωτερική πισίνα του Ποσειδωνίου. Η ζέστη ήταν αφόρητη και ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα. Ανυπομονούσα να τελειώσω για να γυρίσω σπίτι. Στην μικρή πισίνα κολυμπούσε ένας ηλικιωμένος που είχε πρόβλημα στο πόδι του, συνηθισμένη εικόνα για το Ποσειδώνιο. Ο κύριος κοιτούσε συνεχώς προς τα αποδυτήρια, σαν να περίμενε κάποιον. Και πράγματι περίμενε. Περίμενε τον μικρό του φίλο.
Δεν τον πρόσεξα παρά μόνο όταν η κυρία που τον πρόσεχε έφερε το αναπηρικό καροτσάκι του δίπλα στο στρώμα που έκανα γυμναστική. Ήταν ένα μελαχρινό αγοράκι, λεπτό και μικροκαμωμένο, με δυο μάτια γεμάτα ελπίδα και αισιοδοξία. Με λαχτάρα περίμενε την κυρία να τον ξεντύσει με προσεγμένες κινήσεις. Σαν πουλάκι κελαηδούσε και ανυπομονούσε να μπει στην πισίνα. Σύντομα η κυρία, αφού του έβγαλε το μπουρνούζι, τον πήρε αγκαλιά και τον άφησε τρυφερά στα σκαλιά της μικρής πισίνας. Εκείνος άρχισε γελώντας να πλατσουρίζει στα νερά. <<3,2,1!>> μέτρησε αντίστροφα ο ηλικιωμένος φίλος του και το αγοράκι βούτηξε στην πισίνα και σύντομα κολυμπούσαν δίπλα δίπλα. Παρατήρησα το αγόρι. Κολυμπούσε μόνο με τη βοήθεια των χεριών του. Κι όμως είχε ένα τέτοιο ευτυχισμένο χαμόγελο να στολίζει το προσωπάκι του και η φωνή του έβγαινε τόσο χαρούμενη από τα χείλη του, που το έκανε να φαίνεται πανεύκολo.
Πώς να μην συγκινηθεί κανείς με ένα τέτοιο υπέροχο θέαμα; Συνέχισα την γυμναστική χωρίς να με νοιάζει η κούραση, χωρίς να γκρινιάζω για τον ιδρώτα, ρίχνοντας πότε πότε κλεφτές ματιές στον μικρό μου ήρωα. Γιατί αν αυτό το παιδί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ήρωας, τότε ποιός μπορεί;

3 σχόλια:

  1. ΚΑΛΩΣ ΣΕ ΒΡΗΚΑ ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ.ΦΙΒΕΡΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΖΩΣ ΜΑΣ!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλως μας ηρθες Σκρουτζάκο! Πράγματι τέτοιοι άνθρωποι ειναι άξιοι θαυμασμού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Είναι μια γενναιότητα που μπορεί να μας μάθει τόσα πολλά.
    Πολύ ωραίο κείμενο Ραφαήλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή