Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Γυρίζω σπίτι πτώμα στην κούραση. Εφτάωρο στο σχολείο, χημεία, φυσική, άλγεβρα, έκθεση, ιστορία, γυμναστική.... Και μετά δύο ώρες προπόνηση. Αν και η κούραση βαραίνει ήδη τα μέλη του σώματός μου, η ενέργεια ξεχειλίζει -και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Τρώω στα γρήγορα για να ικανοποιήσω το στομάχι μου που εδώ και ώρα μου κάνει παράπονα -και κάπως ηχηρά μάλιστα- και χώνομαι στον δωμάτιό μου. Ανοίγω το λάπτοπ και παίρνω θέση. Η λευκή σελίδα του Office Word περιμένει σε λίγο να γεμίσει γράμματα, λέξεις και προτάσεις. Ξεκινάω να γράφω. Η κούραση σιγά-σιγά εξανεμίζεται, τα δάχτυλα παίρνουν φωτιά, οι σκέψεις ακολουθούν η μία την άλλη σαν σταγόνες βροχής σε ανοιξιάτικη καταιγίδα. Το σώμα χαλαρώνει, το μυαλό ηρεμεί κι εγώ νοιώθω γεμάτη. Λίγο μετά τα βλέφαρα κλείνουν και παραδίνομαι σε έναν σύντομο και γλυκό ύπνο...


Συνήθως κρατάω τα γραπτά μου για τον εαυτό μου ή τα μοιράζομαι μονάχα με τα πιο αγαπημένα και κοντινά μου άτομα. Δεν ξέρω πώς αποφάσισα ξαφνικά να φτιάξω ένα ιστολόγιο, ένα δικό μου ιστολόγιο, όπου οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου θα είναι εκτεθειμένα σε όσους θέλουν να τα διαβάσουν. Ήταν μια ιδέα της στιγμής την οποία φυσικά έσπευσα να πραγματοποιήσω πριν αλλάξω γνώμη. Ελπίζω μόνο να σας κρατήσω καλή συντροφιά όποτε την αποζητήσετε....

1 σχόλιο:

  1. Καλή αρχή λοιπόν και καλορίζικο και εμείς εδώ θα είμαστε να σε διαβάζουμε Ραφαήλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή