Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2011

Ανησυχίες

Νοιώθω τον χρόνο να περνάει τόσο γρήγορα. Η γ' λυκείου πλησιάζει με ραγδαίους -και κάπως τρομαχτικούς πρέπει να ομολογήσω- ρυθμούς, και μαζί της και οι Πανελλήνιες. Ο χρόνος που πώς και πώς περίμενα από τότε που μπήκα στην εφηβεία, η ενηλικίωσή μου και η "νέα ζωή" που σχεδιάζω από 12 χρονών, τώρα είναι μόλις ένα βήμα μακριά, και με φοβίζει. Θέλω επιτέλους να ζήσω όπως πάντα ονειρευόμουν, αλλά παράλληλα αυτή η πολυπόθητη αλλαγή με τρομάζει. Ήδη έχει αρχίσει να αφήνει τα πρώτα στίγματά της καθώς πλησιάζει με βήμα ταχύ. Και πρώτος απ' όλους, ο ελεύθερος χρόνος μου που τον βλέπω να μου κουνάει το μαντήλι από όλο και πιο μακριά.
Δεν γράφω πλέον. Δεν ξέρω τι να γράψω. Γιατί να γράψω. Κι αυτή η θυσία αφήνει ένα μεγάλο, βαθύ κενό μέσα μου. Είναι αξιοπερίεργο πώς λίγες αράδες από λέξεις μπορούν να με γεμίσουν, να με κάνουν να αισθανθώ ιδιαίτερη, να πιστέψω πραγματικά πώς απλά πληκτρολογώντας τις σκέψεις μου μπορώ να αλλάξω τον κόσμο. Και με πληγώνει που δεν μπορώ να ανταποκριθώ σε αυτήν την ανάγκη μου. Άραγε θα συνεχίσω να γράφω σε λίγα χρόνια; Θα γράψω ποτέ κάποιο βιβλίο; Το μέλλον απλώνεται αβέβαιο μπροστά μου και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω. Να ελπίζω και να ονειρεύομαι.
Πόσο ομορφότερα θα ήταν όλα αν η ζωή ήταν σαν τα παραμύθια. Αν μπορούσε κάποιος να μου εγγυηθεί πώς, όσα εμπόδια και όσες δυσκολίες κι αν αντιμετωπίσω, στον τέλος θα έρθει το πολυπόθητο happy end και θα χαθώ στο ηλιοβασίλεμα αγκαζέ με τον πρίγκιπα και τα όνειρά μου. Απεναντίας, όλοι προσπαθούν να με πείσουν ότι η ζωή θυμίζει περισσότερο θρίλερ παρά την γλυκιά και ρομαντική ιστορία της Χιονάτης ή της Σταχτοπούτας. Επιμένουν πώς καλύτερα να μείνω στην σιγουριά των παρασκηνίων, να βολευτώ με τα λίγα και τα σίγουρα και να αφήσω τον πρωταγωνιστικό ρόλο σ' αυτούς που έχουν τα κότσια να πολεμήσουν τα τέρατα και τα ζόμπι που κρύβονται στις ντουλάπες τους. Και δεν ξέρω αν θέλω να τους πιστέψω. Δεν μπορεί, όλο και κάποια δόση αλήθειας θα κρύβεται στα παραμύθια. Ας ελπίσουμε αυτή να βρίσκεται στο τέλος και όχι στην αρχή τους.....

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

Κάποια μέρα...

Κάποια μέρα θα τα αλλάξω όλα... Κάποια μέρα θα ευχαριστιέμαι την κάθε στιγμή, την κάθε βόλτα, χωρίς να σκέφτομαι συνεχώς την ώρα και τις φωνές που θα συνοδέψουν την επιστροφή μου. Θα ανυπομονώ για τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, γιατί θα τα γιορτάζω με γέλιο και αγάπη. Τα μάτια μου θα δακρύζουν πιο σπάνια. Κάποια μέρα θα ξεκινήσω να χτίζω την ζωή μου με όνειρα και πολλά πολλά χαμόγελα. Δεν θα βασίζομαι πλέον στους άλλους για να φωτίσουν την καθημερινότητά μου, θα έχω αρκετό φως ώστε να προσφέρω εγώ σε όσους το έχουν ανάγκη. Θα πατάω γερά στα πόδια μου και δεν θα φοβάμαι το παρόν και το μέλλον. Θα τους διαψεύσω, κι αυτούς και όλους όσους πιστεύουν ότι με πείσμα και μυαλό στα σύννεφα δεν καταφέρνει κανείς τίποτα στη ζωή του. Δεν θα γίνω έτσι. Θα ξεφύγω. Κάποια μέρα θα γυρίσω όλο το κόσμο, δεν θα παραδοθώ αμαχητί στην μιζέρια και την μοναξιά. Θα παλέψω. Και θα νικήσω, το ξέρω. Κάποια μέρα θα κοιμάμαι και θα ξυπνάω με χαμόγελο, όχι πια με δάκρυα και νεύρα. Υπόσχομαι να εκτιμάω και να ζω την κάθε μου στιγμή... Κάποια μέρα θα σταματήσω να μιλάω για να όνειρα μου και θα αρχίζω να τα κυνηγάω με πάθος. Η ελπίδα θα γίνει μάχη. Θα τα πραγματοποιήσω τα όνειρα μου, το ξέρω ότι θα το κάνω. Δεν θα επιτρέψω στον εαυτό μου να λιγοψυχήσει και να υποχωρήσει. Θα ζήσω όπως στις ιστορίες που πλάθω μυστικά με την φαντασία μου τα βράδια πριν κοιμηθώ. Κάποια μέρα θα αναπολώ το παρελθόν και θα επικροτώ τον εαυτό μου για τις επιλογές του. Κάποια μέρα...

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

Νέες γνωριμίες

Είναι παράξενο το πόσο εύκολα μπορεί κανείς να αισθανθεί οικεία με κάποιον που μόλις γνώρισε. Μια παρέα αγοριών κάθεται στο διπλανό τραπέζι στο μπαράκι (στο Κουκουρέντου Πευκοχωρίου παρακαλώ παρακαλώ). Τρεις εμείς, τρεις και αυτοί. Στην αρχή λίγες δειλές ματιές πάνω από το μπουκάλι της μπίρας. Έπειτα το φλερτ γίνεται πιο έντονο. Επίμονα βλέμματα που δεν αποτραβιούνται το ένα από το άλλο, ψίθυροι στο αυτί της διπλανής ή του διπλανού, χαμόγελα. Η αυτοπεποίθηση στα ύψη. Τραγουδάμε, λικνιζόμαστε στον ρυθμό της μουσικής και κοιτιόμαστε. Συνέχεια κοιτιόμαστε. Ακόμη μία γουλιά Heineken. Και μετά οι τρεις γίνανε έξι. Το διπλανό τραπέζι αδειάζει και τα αγόρια κάθονται μαζί μας. Σύντομα συζητάμε σαν να γνωριζόμαστε εδώ και καιρό. Ο ένας -ο πιο ωραίος από τους τρεις, ονόματι Νίκος- προκύπτει δεσμευμένος. Απογοήτευση... Οι άλλοι δύο όμως είναι ελεύθεροι -και ωραίοι. Η Θεανώ δεν τους δίνει σημασία. Εγώ και η Ελευθερία όμως...δίνουμε και παραδίνουμε! Ο Μανώλης κάθεται δίπλα μου, ο Κώστας δίπλα στην Ελευθερία. Η επόμενη μισή ώρα κυλάει γρήγορα σαν νερό και -φυσικά- υπέροχα. Λίγες ώρες μετά είμαι στον δρόμο για Θεσσαλονίκη με το μυαλό μου να γυρνάει συνέχεια στην κάτι παραπάνω από ευχάριστη χθεσινοβραδυνή γνωριμία. Τελικά έπιασε τόπο η μιάμιση ώρα που έκανα να ετοιμαστώ για την υποφαινόμενη έξοδο!

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Φυλακισμένη

Tι κάνεις όταν νιώθεις εγκλωβισμένη μέσα σε ένα αναθεματισμένο κλουβί και παρ'όλες τις φωνές και τις ικεσίες σου, κανείς δεν κάνει τον κόπο να σε ελευθερώσει; Τι κάνεις όταν έχουνε χτίσει γύρω σου μια πέτρινη φυλακή δίχως πόρτα, δίχως παράθυρα, δίχως την παραμικρή χαραμάδα και δεν έχεις ιδέα πώς να βγεις; Τι γίνεται όταν φοβάσαι; Όταν φοβάσαι ότι θα μείνεις μόνη, ότι δεν θα τα καταφέρεις, ότι κάθε προσπάθεια να ξεφύγεις και να ζήσεις το όνειρό σου θα αποτύχει παταγωδώς; Δυο χρόνια λες. Μόνο δύο. Και μετά όλα θα αλλάξουν. Θα αλλάξουν; Ή είναι ένα ακόμη σχέδιο που κάνει τον Θεό να ξεκαρδίζεται; Κάθε τι όμορφο γύρω μου, κάθε τι που δίνει λίγο φως και χρώμα στην απαίσια φυλακή μου είναι τόσο εύθραυστο, ίσως παροδικό... Η εφηβεία φταίει, λένε όλοι, γι' αυτό τα βλέπεις όλα άσχημα. Ξέρετε κάτι; Δεν με νοιάζει τι φταίει! Δεν δίνω δεκάρα αν είναι ένα μάτσο ορμόνες  ο λόγος που αισθάνομαι έτσι. Αυτό που με νοιάζει είναι ότι τώρα, αυτή τη στιγμή, τα μόνα μου συναισθήματα είναι θυμός, φόβος και αμφιβολία. Έτσι νοιώθω και δεν παίζει κανέναν ρόλο από που προέρχονται αυτά. Το μόνο που θέλω είναι να σταματήσει όλο αυτό. Όλο αυτό που εδώ και λίγα χρόνια αποτελεί την ζωή μου, την καθημερινότητά μου, την ταυτότητά μου. Όχι δεν θέλω να αυτοκτονήσω, αν είναι δυνατόν. Θέλω απλά να ζήσω όπως εγώ ονειρεύομαι! Τόσο δύσκολο είναι; Τόσο πολλά ζητάω; Δικαίωμά μου δεν είναι να διεκδικώ την ζωή που μου αξίζει; Γιατί λοιπόν μου το στερείτε;


Υ.Γ: Πάλι καλά που έχω κι εσάς μικρά μου ουζάκια, όλες και όλους σας, και ομορφαίνετε την ζωή μου. Χωρίς εσάς δεν ξέρω τι θα έκανα... Είστε ο μόνος λόγος που υπομένω όλη αυτή τη πίεση και συνεχίζω παρά τις δυσκολίες. Μην φύγετε ποτέ από δίπλα μου. Αν χάσω κι εσάς δεν θα μου μείνει τίποτα πια να για να ελπίζω.

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Καλοκαιράκι!

Μετά από ένα μήνα διαβάσματος, πίεσης και αγωνιώδους αναμονής, επιτέλους η μεγάλη ώρα έφτασε! Τελευταίο μάθημα Έκθεση. Το κλίμα στην τάξη άκρως καλοκαιρινό. Ο επιτηρητής στον κόσμο του. Oι αντιγραφές έδιναν και έπαιρναν. "Πώς είναι το σωστό ή λάθος;" "Σωστό Λάθος Σωστό Σωστό!". Με τόσα γέλια άντε να συγκεντρωθείς. Ένας τοίχος μόνο μας χώριζε από το καλοκαίρι. Η ανακούφιση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο όσων τελείωναν και παρέδιδαν τα γραπτά τους. Και με τι χαμόγελο ευχόντουσαν "ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΠΑΙΔΙΑ!". Άσχετα που ένας μπερδεύτηκε και ευχήθηκε καλό μεσημέρι!
Δέκα λεπτά πριν το τέλος της ώρας παραδώσαμε κι εμείς τα γραπτά μας. Βγήκαμε έξω. "Επιτέλους!" ακούστηκε η Βάσω. Το τελευταίο "τελευταίο τραγούδι" της χρονιάς από τον Γιάννη. Πολλοί πήγανε για μπάνιο στην Επανωμή. Για μας το πρόγραμμα είχε βόλλεϋ, σπάσιμο νεύρων του Νίκου και του Γιώργου, Goοdy's και όνειρα για καριέρα στο Χόλυγουντ και υπέροχα φορέματα στο κόκκινο χαλί (μια συγγραφέας, μια ηθοποιός, ένα μοντέλο, μια τραγουδήστρια, μια καταξιωμένη βολλεϋμπολίστρια και μια σχεδιάστρια μόδας, όλες σε τρελά κέφια -και φυσικά με υπέροχους συνοδούς- που θα αφήσουν το Χόλυγουντ άφωνο!). Και τέλος...σχέδια για το καλοκαίρι! Τρεις υπέροχες μέρες μαζί μας περιμένουν σε λιγότερο από ένα μήνα! Πριν καταπλήξουμε την Αμερική, ας αφήσουμε το στίγμα μας και στην Χαλκιδική!
Κι έτσι έλαβε τέλος μια φανταστική χρονιά... Ίσως η καλύτερή μου χρονιά εώς τώρα, με μια μοναδική, ανεπανάληπτη, απερίγραπτη, τρελή τρελή παρέα, με πολλούς καινούριους φίλους και απίστευτες εμπειρίες που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Η 3ήμερη στην Αθήνα με την υπέροχη συζήτηση μας περί σχέσεων, η 7ήμερη στη Γερμανία με τοοοοοσες και τόσες αξέχαστες στιγμές, τα κενά μας, τα διαλείμματα μας, η 7η ώρα κάθε Παρασκευή, το θεατρικό μας... και άλλα τόσα που είναι αδύνατο να τα απαριθμήσω!
Και είμαι σίγουρη ότι επόμενη χρονιά θα είναι ακόμη καλύτερη! Μέχρι τότε όμως.... θα χαρούμε το ομορφότερο καλοκαίρι ως τώρα! IT'S SUMMER TIME!!!

Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

Για τα ουζάκια μου...

Δεν ξέρω γιατί το γράφω αυτό στις 12μιση η ώρα το βράδυ. Θέλω μόνο να σας πω ευχαριστώ, κορίτσια μου, που υπάρχετε στη ζωή μου! Είστε οι καλύτερες φίλες που θα μπορούσα ποτέ να έχω! Σας ευχαριστώ που με κάνετε να γελάω και να κλαίω, που μου υπενθυμίζετε πως η ζωή είναι ωραία και πως η εφηβεία έχει κι αυτή τις ομορφιές της αν έχεις κάποιον να την μοιραστείς. Δεν ξέρω για πόσα χρόνια θα είμαστε ακόμη φίλες, αν θα χαθούμε όταν περάσουμε στο πανεπιστήμιο, αν θα ξεχάσουμε η μία την άλλη. Εύχομαι να είμαστε έτσι για πάντα. Να περάσουμε μαζί όλες τις σημαντικές στιγμές της ζωής μας. Να πηγαίνουμε μαζί τα παιδιά μας στην παιδική χαρά και μετά τα εγγόνια μας. Αλλά ακόμη κι αν αυτό δεν γίνει, να ξέρετε πως χάρη σε σας αυτά τα χρόνια θα μου μείνουν αξέχαστα! Σας αγαπώ πολύ ουζάκια μου!

Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ένας μικρός ήρωας

Είναι κάποιες στιγμές, κάποιες εικόνες που έρχονται μπροστά σου τυχαία -ή ίσως όχι;- και σου αλλάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα όλη σου τη διάθεση, την κοσμοθεωρία, τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα.
Για εμένα αυτή η εικόνα δεν ήταν παρά ένα μικρό αγοράκι, όχι πάνω από 10 χρονών.

Σήμερα το μεσημέρι έκανα γυμναστική δίπλα στην μικρή εσωτερική πισίνα του Ποσειδωνίου. Η ζέστη ήταν αφόρητη και ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα. Ανυπομονούσα να τελειώσω για να γυρίσω σπίτι. Στην μικρή πισίνα κολυμπούσε ένας ηλικιωμένος που είχε πρόβλημα στο πόδι του, συνηθισμένη εικόνα για το Ποσειδώνιο. Ο κύριος κοιτούσε συνεχώς προς τα αποδυτήρια, σαν να περίμενε κάποιον. Και πράγματι περίμενε. Περίμενε τον μικρό του φίλο.
Δεν τον πρόσεξα παρά μόνο όταν η κυρία που τον πρόσεχε έφερε το αναπηρικό καροτσάκι του δίπλα στο στρώμα που έκανα γυμναστική. Ήταν ένα μελαχρινό αγοράκι, λεπτό και μικροκαμωμένο, με δυο μάτια γεμάτα ελπίδα και αισιοδοξία. Με λαχτάρα περίμενε την κυρία να τον ξεντύσει με προσεγμένες κινήσεις. Σαν πουλάκι κελαηδούσε και ανυπομονούσε να μπει στην πισίνα. Σύντομα η κυρία, αφού του έβγαλε το μπουρνούζι, τον πήρε αγκαλιά και τον άφησε τρυφερά στα σκαλιά της μικρής πισίνας. Εκείνος άρχισε γελώντας να πλατσουρίζει στα νερά. <<3,2,1!>> μέτρησε αντίστροφα ο ηλικιωμένος φίλος του και το αγοράκι βούτηξε στην πισίνα και σύντομα κολυμπούσαν δίπλα δίπλα. Παρατήρησα το αγόρι. Κολυμπούσε μόνο με τη βοήθεια των χεριών του. Κι όμως είχε ένα τέτοιο ευτυχισμένο χαμόγελο να στολίζει το προσωπάκι του και η φωνή του έβγαινε τόσο χαρούμενη από τα χείλη του, που το έκανε να φαίνεται πανεύκολo.
Πώς να μην συγκινηθεί κανείς με ένα τέτοιο υπέροχο θέαμα; Συνέχισα την γυμναστική χωρίς να με νοιάζει η κούραση, χωρίς να γκρινιάζω για τον ιδρώτα, ρίχνοντας πότε πότε κλεφτές ματιές στον μικρό μου ήρωα. Γιατί αν αυτό το παιδί δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ήρωας, τότε ποιός μπορεί;

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2011

Γιατί;

Κουράστηκα πια να περνάν έτσι οι μέρες μου. Περιμένοντας. Τι περιμένω; Ούτε κι εγώ δεν ξέρω καλά καλά. Ίσως εκείνες τις όμορφες μέρες, εκείνα τα υπέροχα βράδια, που ανυπομονούσα να φτάσει η ώρα που θα μιλούσαμε. Ήταν τόσο ωραίες εκείνες οι δύο βδομάδες... Μπορεί να βιαστήκαμε, να είπαμε πολλά. Αλλά δεν με ένοιαζε. Ήμουν χαρούμενη, Εσύ με έκανες χαρούμενη. Και τώρα... τρεις βδομάδες κι ακόμη να μιλήσουμε, Ούτε ένα μήνυμα, ούτε μια λέξη. Θες χρόνο λες. Σου δίνω χρόνο. Όσο χρόνο θες. Αλλά πόσο ακόμη μπορώ να περιμένω; Μπήκες τόσο ξαφνικά στη ζωή μου και το ίδιο ξαφνικά και απότομα προσπαθείς να αποδράσεις. Αν το θες, αν θες πραγματικά να βγεις, απλά πες το μου. Πρέπει να ξέρω, χρειάζομαι να ξέρω. Για να μην ελπίζω. Γιατί η ελπίδα πονάει όταν μένει στα όνειρα και δεν γίνεται πραγματικότητα. Και δεν θέλω άλλο πόνο, δεν αντέχω άλλο πόνο. Θυμάμαι όσα μου έλεγες. Λέξη προς λέξη. Τα χαμογελάκια και τις γλωσσίτσες που μου έστελνες μαζί με τα τρυφερά υποννοούμενά σου. Την μέρα που μου είπες "σ'αγαπώ"... ή μάλλον... "seni seviyorum". Τη στιγμή που ντροπαλά με ρώτησες αν νοιώθω κάτι για σένα. Τα βράδια που έμενες ξάγρυπνος για χάρη μου, επειδή εγώ δεν νύσταζα. Τις ώρες που πέρασα μπροστά στον καθρέφτη και το άγχος μου πριν το πρώτο -και μοναδικό μας- ραντεβού.... Και μετά... Μετά την απογοήτευσή μου, την λύπη μου, τα δάκρυά μου όταν εσύ με ξέχασες, ζήτησες χρόνο και εξαφανίστηκες. Υπομονή μου λένε, εξετάσεις είναι, μπορεί να διαβάζει. Μακάρι λέω εγώ. Και συνεχίζω να πετάγομαι σαν ελατήριο μόλις ακούσω το κινητό μου να χτυπάει, μόλις βλέπω μήνυμα στο facebook, μόλις ακούω το όνομά σου. Άδικος κόπος. Ποτέ δεν είσαι εσύ. Εσύ προφανώς άλλαξες γνώμη. Γρήγορα και απότομα. Δικαίωμά σου. Kαι δικό μου δικαίωμα να ξέρω τι συνέβη, τι έκανα λάθος. Θυμήσου πως πριν λίγο καιρό υπήρχα κι εγώ κάπου εκεί, σε μια γωνίτσα του μυαλού σου. Αν είναι να με διώξεις κι από εκεί, τουλάχιστον ας ξέρω το γιατί.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2011

Mοναχική μελωδία


Γλυκιά μουσική πλημμυρίζει το νου μου. Δάκρυα φτάνουν στα μάτια μου, μα δεν τολμούν να προχωρήσουν παραπέρα. Φοβούνται. Φοβούνται κι αυτά ακόμη τον έξω κόσμο, τον κόσμο πέρα από αυτόν των συναισθημάτων. Φοβούνται να γνωρίσουν αυτό που τα προκάλεσε. Αυτό που τάραξε τη γαλήνια λίμνη της ψυχής μου, καλώντας πλήθος ρυάκια να ξεστρατίσουν και να βρουν διέξοδο στα βλέφαρα μου. Αυτό που μας πλήγωσε. Ή μάλλον αυτόν…
Η μουσική κυλά μέσα  στο μυαλό, το σώμα, την ψυχή μου. Νοιώθω τους παλμούς της καρδιάς μου να συγχρονίζονται με τον ρυθμό του τραγουδιού. Οι νότες γίνονται εγώ, εγώ γίνομαι νότες. Και σε σκέφτομαι, ω, πόσο σε σκέφτομαι! Δεν ξέρω γιατί αισθάνομαι έτσι. Γιατί; Όχι, δεν είναι ακόμη αγάπη αυτό που αισθάνομαι. Αλλά… η καρδιά μου… Νοιώθω πως κάτι άλλο βρίσκεται στην θέση της. Κάτι ξένο, που ποθεί να βγει έξω, να ελευθερωθεί, να ξεφύγει από τα δεσμά των συναισθημάτων μου.
Σε σκέφτομαι. Αφήνομαι στην μουσική, κλείνω τα μάτια και φέρνω την εικόνα σου μπροστά μου. Το γέλιο σου, η πιο όμορφη μουσική από όλες. Κλαίω. Κλαίω για σένα, κλαίω εξαιτίας σου, κλαίω για χάρη σου. Θέλω να γίνουν όλα όπως πριν. Πριν λίγες μέρες. Όταν το μόνο μου συναίσθημα ήταν χαρά. Χαρά για σένα, χαρά εξαιτίας σου, χαρά για χάρη σου.
Το τραγούδι αλλάζει. Τα δάκρυα στεγνώνουν. Η θλίψη μένει. Η καρδιά –ή τουλάχιστον αυτό το «κάτι» που θρονιάστηκε με το έτσι θέλω μέσα μου- χτυπάει ξέφρενα. Σε θέλω εδώ. Θέλω το όνειρό μου πίσω. Γιατί ήσουν το όνειρό μου, το ξέρεις; Ένα υπέροχο όνειρο, από αυτά που δεν θες ποτέ να τελειώσουν.
Γράφω και γράφω… ο νους μου έχει γίνει ένα με το στυλό, οι σκέψεις μου ένα με το μελάνι. Δεν θέλω να κλαίω άλλο. Μου είχες πει ότι θα μου  χάριζες το μεγαλύτερο και ομορφότερο χαμόγελο του κόσμου, θυμάσαι; Γιατί αθέτησες την υπόσχεσή σου; Μου το έδωσες, αλλά ήταν φαίνεται δανεικό… γρήγορα μου το πήρες πίσω. Τι άλλαξε, μου λες; Δώσε πίσω αυτό το χαμόγελο. Μου άρεσε τόσο πολύ!
Η μουσική τελειώνει… οι σκέψεις στερεύουν… τα βλέφαρα κλείνουν… Άκουσέ με αν είσαι ακόμη εδώ, αν ακόμη νοιάζεσαι για μένα.
Καληνύχτα… Όνειρα γλυκά..

Πέμπτη, 5 Μαΐου 2011

Bρέχει, χιονίζει, το μάρμαρο ποτίζει!

Άνοιξαν οι ουρανοί από χτες το βράδυ και δε λένε να κλείσουν! Μετά από μία πολύ ζεστή και φωτεινή μέρα γεμάτη γέλια, ιδρώτα και φωνές να δηλώνουν πως "έφτασε το καλοκαίριιιιιι!" ήρθε μια καταρρακτώδης βροχή να μας ξεπλύνει τα όνειρα. Τα κοντομάνικα έδωσαν την θέση τους σε ζεστά φούτερ και ομπρελίτσες. Η αυλή του σχολείου είχε γεμίσει μικρές μικρές λιμνούλες, ενώ νερό έσταζε από παντού και εισχωρούσε στα ρούχα και -κυρίως- στα παπούτσια μας. Μαθητές και καθηγητές διασχίζαμε βιαστικά την αυλή με σκυφτό το κεφάλι και με τις κουκούλες ανεβασμένες για προστασία, κάνοντας αστείους ελιγμούς και ακροβατικά για να αποφύγουμε τις γεμάτες νερό λακκούβες. Γέλια και πειράγματα κάτω από την βροχή έδιναν και έπαιρναν, μάχες ολόκληρες για το ποιός θα ρίξει ποιον μέσα στα νερά. Για μάθημα ούτε λόγος! "Ελάτε καλέ κυρία, προτελευταία μέρα είναι, ας μην κάνουμε μάθημα!" Και όποιος καθηγητής τολμούσε να φέρει αντίρρηση, το μετάνιωνε γρήγορα! Πού όρεξη για άλγεβρα και χημεία; Προτιμούσαμε όλοι να μιλάμε μεταξύ μας, να λέμε αστεία και να πειραζόμαστε.
Αθηνά και Ραφαήλα, γιατί είστε σαν διδυμάκια σήμερα; Ωχου Ταξιάρχη μην αρχίζεις τις φιλοσοφίες πάλι! Ρε Τασούλη άντε τελείωνε με την εργασία να φύγουμε! Στέφανε καμάρι μου γιατί φοράς τα γυαλιά μου; Γιώργο ούτε να το σκεφτείς να με ξαναβρέξεις με την ομπρέλα! Αποστόλη να μου φέρεις το βιβλίο μου με τα ποιήματα του Καβάφη επιτέλους!
Και η βροχή συνέχιζε να πέφτει ασταμάτητα, και δως'του τα τρεξίματα στην αυλή με το απουσιολόγιο κάτω από το φούτερ για να μην βραχεί, και δως'του τα κυνηγητά με τις ομπρέλες και δως'του οι κροτίδες να σκάνε εδώ κι εκεί...
Μια συννεφιασμένη, μουντή, βροχερή μέρα, κι όμως τόσο χαρούμενη και γεμάτη φως και γέλια! Αν κάθε βροχερή μέρα της ζωής μου μπορώ να την αντιμετωπίζω έτσι, τότε δεν με φοβίζουν καθόλου οι μπόρες! Τους φίλους μου θέλω μόνο... Λίγοι φίλοι και μια χούφτα κέφι αρκούν για να μετατρέψουμε κάθε σταγόνα βροχής σε χρυσαφένια ηλιαχτίδα και να "κάνουμε τον χειμώνα καλοκαίρι" όπως λέει και το τραγούδι!


Φιλιά από την βροχερή και χαρούμενη Θεσσαλονίκη!

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

Μια λέξη

Ζητάω τόσο πολλά; Μια λέξη σου μόνο λαχταράω. Ένα χαμόγελο, ένα βλέμμα σου! Δεν βγαίνεις στιγμή από το μυαλό μου, έχεις ριζώσει για τα καλά στις σκέψεις μου. Όμως εγώ δεν είμαι τίποτα για σένα. Μια απλή γνωστή, μια κοπέλα που τυχαίνει να ξέρεις. Τόσο αδιάφορη σου είμαι; Ούτε λίγο ενδιαφέρον; Τόσες φορές έχω ξεπεράσει τις αναστολές και τα όριά μου και σου έχω μιλήσει, κάνω τα πάντα, ό,τι περνά από το χέρι μου για να σου τραβήξω την προσοχή, να σου δείξω πόσο μου αρέσεις, πόσο σημαντικός είσαι για μένα. Κι όμως επιμένεις να με αγνοείς. Άραγε έχεις καταλάβει τίποτα από όσα νοιώθω για σένα; Κι αν ποτέ μάθεις, θα ενδιαφερθείς; Αχ, πόσα ερωτηματικά τριβελίζουν στο μυαλό μου, πόσα γιατί απειλούν να ξεφύγουν από τους λαβύρινθους του νου μου και να φωνάξουν «Μίλα μου!!!». Τι πρέπει να κάνω για να σε κερδίσω; Πες μου, σε εκλιπαρώ. Δώσε μου ένα σημάδι, δείξε μου την λύση. Αξίζει να ελπίζω ή θα πέσω για ακόμη μια φορά από τα σύννεφα των ονείρων μου για να τσακίσω και πάλι τα φτερά μου; Ακόμη κουβαλάω στο σώμα και την ψυχή μου τις πληγές που η πρώτη αγάπη μου άφησε ενθύμιο. Ω, άγγελέ μου, ας μην συμβεί και πάλι το ίδιο… Παλεύω με τον εαυτό και τους πόθους μου για να μην αφεθώ στα συναισθήματα μου για σένα. Κάθε μπουμπούκι ελπίδας και ονείρου που τολμάει να ανοίξει δειλά-δειλά τα πέταλά του στο φως των ματιών σου, το ποδοπατάω με λύσσα αλλά και πόνο αβάσταχτο. Δεν θέλω να σε αγαπήσω. Δεν θέλω να πληγωθώ ξανά. Θέλω απλά να είμαι χαρούμενη. Και, αχ, πόσο χαρούμενη είμαι όταν είμαι μαζί σου! Πετάω στον έβδομο ουρανό με μια σου λέξη! Φοβάμαι όμως. Φοβάμαι πολύ. Θα πονέσω. Θα κλάψω με δάκρυα καυτά. Φοβάμαι να νιώσω, φοβάμαι να αισθανθώ, φοβάμαι να σκεφτώ. Κι όμως, ένα σου βλέμμα αρκεί για να διαλύσει και τον παραμικρό μου φόβο, ένα ζεστό χαμόγελο είναι ικανό να σβήσει μονομιάς κάθε αναστολή από το μυαλό μου.
 Σου ζητάω τόσο πολλά; Μια λέξη μοναχά. Μια λέξη.
Γυρίζω σπίτι πτώμα στην κούραση. Εφτάωρο στο σχολείο, χημεία, φυσική, άλγεβρα, έκθεση, ιστορία, γυμναστική.... Και μετά δύο ώρες προπόνηση. Αν και η κούραση βαραίνει ήδη τα μέλη του σώματός μου, η ενέργεια ξεχειλίζει -και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί. Τρώω στα γρήγορα για να ικανοποιήσω το στομάχι μου που εδώ και ώρα μου κάνει παράπονα -και κάπως ηχηρά μάλιστα- και χώνομαι στον δωμάτιό μου. Ανοίγω το λάπτοπ και παίρνω θέση. Η λευκή σελίδα του Office Word περιμένει σε λίγο να γεμίσει γράμματα, λέξεις και προτάσεις. Ξεκινάω να γράφω. Η κούραση σιγά-σιγά εξανεμίζεται, τα δάχτυλα παίρνουν φωτιά, οι σκέψεις ακολουθούν η μία την άλλη σαν σταγόνες βροχής σε ανοιξιάτικη καταιγίδα. Το σώμα χαλαρώνει, το μυαλό ηρεμεί κι εγώ νοιώθω γεμάτη. Λίγο μετά τα βλέφαρα κλείνουν και παραδίνομαι σε έναν σύντομο και γλυκό ύπνο...


Συνήθως κρατάω τα γραπτά μου για τον εαυτό μου ή τα μοιράζομαι μονάχα με τα πιο αγαπημένα και κοντινά μου άτομα. Δεν ξέρω πώς αποφάσισα ξαφνικά να φτιάξω ένα ιστολόγιο, ένα δικό μου ιστολόγιο, όπου οι σκέψεις και τα συναισθήματα μου θα είναι εκτεθειμένα σε όσους θέλουν να τα διαβάσουν. Ήταν μια ιδέα της στιγμής την οποία φυσικά έσπευσα να πραγματοποιήσω πριν αλλάξω γνώμη. Ελπίζω μόνο να σας κρατήσω καλή συντροφιά όποτε την αποζητήσετε....