Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Να, λοιπόν, που φτάσαμε στο τέλος…  Περάσαμε μαζί 6 ολόκληρα χρόνια. 6 χρόνια μέσα στο ίδιο σχολείο, στο ίδιο κτήριο, στην ίδια τάξη. Και ήταν χρόνια αξέχαστα, με στιγμές τόσο καλές όσο και άσχημες. Όλες τους, όμως, ανεκτίμητες. Ξεκινήσαμε ψαρωμένα «πρωτάκια», όταν πρωτοήρθαμε στο σχολείο αυτό το 2007 και φεύγουμε  τώρα 18χρονοι μελλοντικοί φοιτητές και φοιτήτριες.  Τι να πρωτοθυμηθούμε; Τις εκδρομές μας στον Ταξιάρχη, την Αθήνα, το Σουφλί, τη Γερμανία, τη Σκιάθο ή το Ναύπλιο; Τις ημερήσιες; Τα πάρτυ μας;  Τα κενά όποτε έλειπε κάποιος καθηγητής και επικρατούσε το απόλυτο χάος στην τάξη; Τα παρατεταμένα μας διαλείμματα;  Το τίτσου κρυφά από τους καθηγητές; Τα σκονάκια και τις αντιγραφές; Τις τούρτες και τις εκπλήξεις μας στα γενέθλια; Τις μεταμφιέσεις μας κάθε Τσικνοπέμπτη; Τα κάλαντα που τραγουδήσαμε σε όλο το σχολείο;  Θα μας λείψουν όλα αυτά, κι ας περιμέναμε πώς και τι να τελειώσει η Γ’ Λυκείου για να απαλλαγούμε από το διάβασμα και το άγχος των Πανελληνίων και να γίνουμε πλέον φοιτητές. Είναι βέβαιο πως όλοι μας ευχηθήκαμε τουλάχιστον μια φορά μέσα σε αυτόν τον χρόνο «Άντε να τελειώνουμε, να έρθει καλοκαίρι!». Και να που τώρα έχουμε τελειώσει, το καλοκαίρι ήρθε και μαζί του ένα αίσθημα χαρμολύπης. Χαρά γιατί έφτασε πια η στιγμή να ακολουθήσει ο καθένας τον δικό του δρόμο, αυτόν που ο ίδιος θα επιλέξει. Γιατί αρχίζει για εμάς μια καινούρια ζωή γεμάτη νέες εμπειρίες που ανυπομονούμε να ζήσουμε. Και λύπη, όμως, γιατί αφήνουμε πίσω μας ό,τι ξέραμε κι έχουμε συνηθίσει μέχρι τώρα. Πολλοί από εμάς ίσως να μην ιδωθούμε ποτέ ξανά, ή  κι αν ιδωθούμε να μη γνωρίσουμε καν ο ένας τον άλλον. Κάποιοι μπορεί να πάμε να σπουδάσουμε σε άλλη πόλη, ή ακόμη και στο εξωτερικό. Κάποιοι θα πραγματοποιήσουμε τα όνειρά μας, κάποιοι ίσως αποκτήσουμε άλλα όνειρα στην πορεία.  Μας περιμένουν δυσκολίες πολύ μεγαλύτερες από τις Πανελλήνιες, αλλά και στιγμές ευτυχισμένες που δεν έχουν περάσει καν από το μυαλό μας. Το μέλλον απλώνεται αβέβαιο μπροστά μας και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε. Να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε. Ό,τι κι αν συμβεί, όμως,  όπως κι αν καταλήξει ο καθένας μας, πάντα θα θυμόμαστε και θα αναπολούμε αυτά τα ανέμελα 6 χρόνια που ζήσαμε μαζί, αυτά τα χρόνια που μας άλλαξαν, μας ωρίμασαν, μας έκαναν αυτούς που είμαστε σήμερα. Θα τα σκεφτόμαστε και θα χαμογελάμε, γιατί τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζουμε με τίποτα!!!


Αφιερωμένο στο Γ1 και Γ2 του 2ου Πειραματικού Λυκείου Θεσσαλονίκης (τάξη του 2013), αν και με μία μικρή καθυστέρηση 7-8 μηνών... Μου λείπετε! 

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

Πέφτοντας απ'τα σύννεφα...πάλι...

Κουράστηκα πια να απογοητεύομαι... Κουράστηκα να είμαι ευτυχισμένη τη μια στιγμή και πριν καλά καλά συνηθίσω την ευτυχία μου να διαλύονται όλα. Αφήνομαι να περπατάω στα σύννεφα και πάντα αυτά σκορπίζουν και προσγειώνομαι απότομα στην πραγματικότητα. Κουράστηκα να κάνω ελπίδες και όνειρα μόνο και μόνο για να μου τα αρπάξει αυτός -ο οποιοσδήποτε αυτός- μέσα από τα χέρια... Θέλω επιτέλους κάτι αληθινό. Κάτι που θα κρατήσει περισσότερο από κάμποσα κούφια λόγια, περισσότερο από ένα ραντεβού ή ένα φιλί... "Εμπειρίες είναι όλα" μου λένε. Πειράζει που θέλω να ζήσω μια εμπειρία χωρίς να καταλήξω να κλαίω, να ζήσω μια εμπειρία με ένα πιο χαρούμενο τέλος;

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Όταν αγαπάς και νοιάζεσαι πραγματικά για κάποιον, τον υποστηρίζεις, πας ενάντια στους φόβους σου για χάρη του. Δεν δειλιάζεις, μάχεσαι γι' αυτόν, πέφτεις στο νερό και κολυμπάς αντίθετα στο ρεύμα όσο κι αν σε τρομάζει η απέναντι όχθη. Ακούς; Αυτό κάνω για σένα. Γιατί δεν το κάνεις κι εσύ για μένα;

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2012

Και ναι, τα αγόρια είναι γουρούνια! Δεν πίστευα ότι θα ξεστόμιζα ποτέ ένα τέτοιο κλισέ, αλλά να 'μαι, μετά από μισή σακούλα πατατάκια και κάμποση σοκολάτα υπό των ήχο λαϊκών ασμάτων -κοινώς καψουροτράγουδων- στο φουλ, τηλέφωνα, φωνές και δάκρυα βεβαίως-βεβαίως. Ομολογώ πως πάντα ήθελα να περάσω ένα βράδυ όπως στις ταινίες. Μετά από χωρισμό μιας φίλης, να κλαίμε όλες μαζί, να βρίζουμε τα αγόρια, να εξαφανίζουμε ό,τι φαγώσιμο τολμά να βρεθεί μπροστά μας και να τραγουδάμε παράφωνα τα αγαπημένα μας μελό τραγούδια. Όμως τώρα που μόλις γύρισα από μια τέτοια βραδιά, δεν ήταν ακριβώς όσο διασκεδαστική την φανταζόμουν. Ναι μεν γελάσαμε μέσα στην στεναχώρια μας, γίναμε ρεζίλι στους περαστικούς και το ευχαριστήθηκαμε, αλλά θα έδινα πίσω αυτές τις στιγμές για να δω τα δάκρυα να φεύγουν από τα μάτια της Μαρίας μου και να χαμογελάει ξανά ακούγοντας την φωνή του καλού της να της λέει πως κι αυτός την αγαπάει. Θα προτιμούσα να μην απογοητευτεί για ακόμη μια φορά το Σοφάκι μου και να ζήσει την αγάπη που πάντα ονειρευόταν αντί να πάρουμε μια μικρή γεύση από τις χολιγουντιανές αισθηματικές κομεντί. Πώς γίνεται να φαίνονται στις ταινίες όλα τόσο μα τόσο εύκολα; Εύχομαι να έφτανε μόνο μια αγκαλιά για να τα διορθώσω όλα, αλλά δυστυχώς δεν είναι στο χέρι μου. Την μισώ αυτήν την αίσθηση, το να μην μπορώ να κάνω κάτι για να τις βοηθήσω, να τις κάνω να ξεχάσουν τα προβλήματά τους και να είναι ευτυχισμένες.
Δε βαριέσαι...στιγμές είναι όλα...

Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Σ'αγαπώ

14 Φεβρουαρίου…Του Αγίου Βαλεντίνου…Η γιορτή των ερωτευμένων… Εγώ όμως δε γιορτάζω, παρόλο που είμαι αθεράπευτα, απέραντα, ανέλπιστα ερωτευμένη μαζί σου. Είσαι μακριά μου, μην έχοντας τη παραμικρή ιδέα για τα αισθήματά μου, μη νοιώθοντας το παραμικρό για ‘μένα. Κι όμως είσαι εδώ. Είσαι διπλά μου. Είσαι στη σκέψη μου, στη ψυχή μου, στο κάθε μου κύτταρο. Οι φίλες μου στέλνουν Χρονιά Πολλά με χαριτωμένα χαμογελάκια, αλλά δεν ξέρουν πως κάθε τέτοια ευχή, εμένα με πονάει, με πληγώνει, με σκοτώνει αργά και βασανιστικά, γιατί ξέρω πως ποτέ δε θα γιορτάσω αυτή τη μέρα μαζί σου. Ακούω μελαγχολικά τραγούδια και σε σκέφτομαι, διαβάζω και δε μπορώ να σε βγάλω από το μυαλό μου, γράφω και τα γράμματα μπερδεύονται μπροστά στα μάτια μου, σχηματίζοντας το όνομά σου. Κάνω τόσα όνειρα για μας, αν και βαθιά μέσα μου ξέρω πως δε θα γίνουν ποτέ πραγματικότητα. Είμαι άρρωστη. Ό,τι κι αν κάνω, το μόνο που έχω στο μυαλό μου είσαι εσύ. Με πληγώνεις κάθε μέρα, μου τρως τη ψυχή αργά-αργά, κλαίω για σένα, μισώ την ίδια μου τη ζωή εξαιτίας σου, κι όμως ακόμη σ’ αγαπώ. Έχω προσπαθήσει να σε ξεχάσω. Έχω παλέψει με τα αισθήματα και την καρδιά μου, όμως πάντα είμαι η ηττημένη. Όσο κι αν πασχίζω, είναι μάταιο. Έχεις ριζώσει βαθιά μέσα μου, και εγώ δεν έχω τη ψυχική δύναμη να σε ξεριζώσω… Όμως ξέρεις κάτι; Δε με νοιάζει. Όσο κι αν πονάω, όσο κι αν υποφέρω, δε με νοιάζει. Γιατί απλά σ’ αγαπώ όσο κανείς δεν αγάπησε ποτέ, και η αγάπη είναι ικανή να σε ανασταίνει και να σου δίνει όση δύναμη έχεις ανάγκη για να συνεχίσεις!  Η αληθινή αγάπη μέσα στην ψυχή ενός ανθρώπου είναι σαν ένα δέντρο που σιγά – σιγά μεγαλώνει, και σκεπάζει όλο και περισσότερους ανθρώπους κάτω από την δροσερή σκιά του. Ίσως κάποια μέρα αποζητήσεις και εσύ τη σκιά της δικής μου αγάπης…Εγώ θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω. Σ’ αγαπώ...

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Στα σύννεφα

Δεν είναι η ευτυχία το απόλυτο συναίσθημα; Δεν είναι ό,τι ομορφότερο μπορεί κανείς να αισθανθεί; Δεν είναι η πιο ιδιοφυής εφεύρεση του Θεού; Μοιάζει με ψευδαίσθηση, με οφθαλμαπάτη. Εύκολα μπορεί να σε παραπλανήσει, να νομίσεις ότι είναι παντοτινή, αιώνια. Αυτή όμως, σαν παιχνιδιάρα, παρθένα νύμφη που προκαλεί τον μαγεμένο από τα κάλλη της νέο σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό οδηγώντας τον στην καρδιά του δάσους της, εμφανίζεται και εξαφανίζεται αδιάκοπα πίσω από ψηλές βελανιδιές, γερασμένες καρυδιές, σμαραγδένιους καταρράκτες και σκοτεινές σπηλιές. Αυτός διστάζει. Να την ακολουθήσει; Φοβάται. Κάνει πίσω. Το γέλιο της ακούγεται κελαρυστό πίσω από τις φυλλωσιές. Τον καλεί να πάει κοντά της, να αγγίξει τις χρυσαφένιες μπούκλες της, να χαϊδέψει το αγγελικό της σώμα, να γευτεί τα κατακόκκινα χείλη της. Ο νέος κοντοστέκεται. Χαμογελά. Προχωράει αποφασιστικά προς το μέρος της. Ακούει τα βήματα της να απομακρύνονται αφήνοντας πίσω τους κατάλευκα ευωδιαστά άνθη. Την ακολουθεί. Το σαγηνευτικό της άρωμα τον οδηγεί κοντά της. Την βρίσκει να τον περιμένει στις όχθες μιας γαλήνιας λίμνης. Την πλησιάζει. Αγγίζει τα ακροδάχτυλά της, το μπράτσο της, τον λαιμό της, το μάγουλό της. Τα χείλη τους ενώνονται σε ένα παθιασμένο φιλί. Όλα μοιάζουν μαγικά, ονειρεμένα. Κι έπειτα αυτή φεύγει πάλι. Βουτάει στα κρυστάλλινα νερά της λίμνης και χάνεται. Ο νέος φοβάται. Απελπίζεται. Όμως ξέρει. Ξέρει ότι σύντομα, η όμορφη νύμφη θα έρθει να τον βρει. Θα τον αγκαλιάσει, θα τον φιλήσει, μόνο και μόνο για να χαθεί και πάλι. Και ξανά και ξανά. Όνειρο και απογοήτευση σε ένα ατελείωτο γαϊτανάκι.  Ένα ταξίδι-αστραπή στα σύννεφα, και πάλι πίσω. Αυτό είναι ευτυχία.